Lekturę książki zapisałam sobie w kalendarzu jako wydarzenie, nie jako zadanie – jak do świętowania. To książka o wzrastaniu kobiety, która staje na chyboczących nogach w bezczelnej szczerości i głębokim zaufaniu do siebie. Zamiast wciskać Ci wypolerowane how to, dzieli się z trzewi i mówi: tak było, to czułam, tak się zachowałam. Po tej książce nie chcesz być jak Aleksandra – chcesz być jak Ty sama.

„Pisała tę książkę z rany” – to zdanie najbardziej z niej wybrzmiewa. Czuć tu ból, złość, żal, walkę z samą sobą i z innymi. To monodram wyreżyserowany przez Olę, Olkę, Aleksandrę. Ta rana sączyła się już wcześniej, teraz wybuchła, przyniesie następstwa, które z czasem nierozrywane będą się zabliźniały.

Dla mnie to jest książka o odzyskiwaniu sprawczości. O odpuszczaniu. O daniu sobie czasu. I o ostatecznej wolności – bo wolność jest o tym, że zawsze można zacząć od nowa. Największą jej wartością jest to, że Aleksandra wywala tam nie tylko serce, ale całe swoje wnętrzności i mówi: patrzcie, oto ja, cała. To jest dla nas wszystkich, które chcemy być dzikie, nieokiełznane, chcemy popełniać błędy i jesteśmy gotowe brać za nie odpowiedzialność; ale też o nas wszystkich, które jesteśmy spokojem. Zdać sobie na końcu sprawę z tego, że to my jesteśmy miłością i to my mamy tę sprawczość, to jest wygrana w życiu.

Spośród wielu historii jedno zdanie zatrzymało moją uwagę szczególnie – „Chcę trzymać siebie za rękę”. Proste, a jednocześnie bezdyskusyjnie prawdziwe. Czytając zdanie po zdaniu, miałam wrażenie, że autorka kładzie słowa bezpośrednio na mojej skórze. To książka, w której atramentem są krew, łzy i oddech. Każda historia rozcina ciszę. Nie znajdziemy tu ładnych i łatwych metafor, jest raczej pulsująca naga prawda. To książka, która nie daje komfortu – zaprasza do refleksji i popycha do szczerej odpowiedzi na niewygodne pytanie: na jaką miłość tak naprawdę według siebie zasługuję?